Nr. 11: A85

Tijdens het lopen met het masker, leek hij na een paar minuten transparant te worden. Toen het licht aanging in het masker voelde ik me ook letterlijk lichter. Het voelde ontspannen om op die manier niets te zien, alsof ik gek genoeg wel iets zag.

van de duinen (ik dacht dus dat het duinen waren) schuin achter me kwam licht, maar als ik opzij keek zag ik dat niet meer.

Wat eerst op een strand leek, kreeg langzaam vorm. Er stonden “dingen”. eerstleken die “dingen” op mensen met van die lichtgevende reddingsvesten aan, later leken ze op pluimen.

Heel even vond ik het eng, al snel niet meer.

Zoiets maak je maar één keer mee.

Erica de Graaf

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: